خلسه

توقع عاشقانه نوشتن را

از خودم ندارم.

وابستگی

به چیزی که می دانی

روزی به پایان می رسد!

تمام می شود

اما بعد از

پرداختن تاوان

برای اشتباهی که مرتکب شده ایم.

من که سر می روم

هر لحظه

از تو

و تو

که حاضر نیستی

حتی لحظه ای

من را به یادت بیاوری!

ابری هم که نیست

آسمان صاف است و آفتابی

پس چرا خیس می شوم

من

هر لحظه

از بی تابی !!

خیس می شود

زیر باران

و من که حاضر نیست

طعم شعرهایم را

به هیچ قیمتی بفروشم !

دنیا کوچکتر می شود

انگار.

حس عجیبی ست

دل تنگ نبودن ها بودن.

تو رفته ای

کاش خاطره ی نگاهت را هم

با خود می بردی.